گینه، نیازمند سرمایه‌گذاری خارجی در بخش کشاورزی


گینه یا جمهوری گینه کشوری در ساحل غربی آفریقاست که در گذشته به گینه فرانسوی شهرت داشته است. امروزه برای این‌که این کشور با دیگر کشورهایی که اسم گینه دارند اشتباه گرفته نشود آن را گینه کوناکری نیز می‌خوانند. گینه کشور کوچک با مساحتی ۸۶۰/۲۴۵ کیلومتری (تقریبا هم‌اندازه بریتانیا) و جمعیتی ۵/۱۰ میلیون نفری است.

کشاورزی در گینه ۲۴ درصد از تولید ناخالص ملی را به خود اختصاص می‌دهد و ۸۴ درصد از نیروی کار این کشور در بخش کشاورزی مشغول به فعالیت هستند. مردم گینه کشاورزی را برای رفع نیاز روزانه خود انجام می‌دهند، با این وجود تنها مجموع زمین‌های قابل کشت گینه ۲/۶ میلیون هکتار است که از این میزان تنها ۶/۲ درصد برای کشاورزی استفاده می‌شوند. ۳۶۴ هزار هکتار از این زمین‌های قابل کشت، قابلیت آبیاری دارند. البته با بارش ۴۰۰ میلیارد مترمکعب باران، نگرانی برای کشت در دیگر زمین‌ها نیز وجود ندارد. به دلیل نور خورشید فراوان این کشور، زمین‌های آن برای کاشت بسیاری از محصولات کشاورزی مناسب هستند. دمای گینه نیز تغییرات ناگهانی شدید ندارد و می‌توان گفت که آب و هوای متعادل آن برای کشاورزی بسیار مناسب است. همین آب و هوا باعث شده است که برنج و ذرت به خوبی در گینه رشد کنند و در واقع به ترتیب دومین و پنجمین محصول کشاورزی مهم گینه باشند. با همه این امکانات موجود که بدون بهره‌برداری در این سرزمین وجود دارند، گینه می‌تواند سبد نان آفریقای غربی باشد.

فرصت‌های مناسب سرمایه‌گذاری

بخش کشاورزی گینه فرصت‌های بسیاری را در پیش روی سرمایه‌گذاران قرار می‌دهد که از جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
ساخت و مدیریت کارخانجات فرآوری محصولات کشاورزی
واردات ماشین‌آلات و تجهیزات پیشرفته کشاورزی
ساخت و نگه‌داری سیلو و تجهیزات ذخیره‌سازی
بسته‌بندی محصولات کشاورزی
تولید انبوه محصولاتی مانند برنج، بادام هندی، قهوه، کاکائو و انواع میوه
ساخت و توسعه قطب‌های کشاورزی برای افزایش ارزش زنجیره کشاورزی-صنعت
بر اساس پیش‌بینی‌ها، اگر سرمایه‌گذاری‌های خارجی در این کشور صورت گیرد، انتظار می‌رودکه تا سال ۲۰۲۵ گینه رشد اقتصادی متعادل و در نتیجه پایداری اجتماعی را تجربه کند.

مشکلات بخش کشاورزی

کشاورزی گینه نیز مانند بسیاری کشورهای دیگر دستخوش تغییرات و فراز و نشیب‌های بسیاری بوده است. پس از استقلال گینه و برداشته شدن یارانه فرانسه برای زمین‌های کشاورزی، تولید محصولات کشاورزی به شدت کاهش یافت، البته خشکسالی نیز در این کاهش مؤثر بود. این کاهش تولید در دهه ۸۰ نیز ادامه داشت و به دنبال آن صادرات نیز به شدت افت کرد. در سال ۱۹۸۴، یک سال پس از خشکسالی شدید، دولت مجبور شد برای تأمین غذای مردم ۱۸۶ هزار تن غلات وارد کند. از سال ۱۹۸۵، به دنبال اجرای سیاست بازار آزاد، دولت تلاش کرده است تا مزارع و کارخانه‌های خصوصی قدرت بیشتری در دست بگیرند و اقتصاد رونق یابد. کاهش ارزش پول گینه در اوایل سال ۲۰۰۰ به فقر بیشتر در کشور دامن زد و واردات را نیز افزایش داد. فرانک گینه در سال ۲۰۱۲ به ثبات رسید و از آن زمان به بعد تورم کاهش یافت و قیمت غذا نیز ارزان‌تر شد. با وجود همه این پیشرفت‌ها، هنوز هم در گینه بسیاری دچار سوءتغذیه هستند. آمار دقیقی از تعداد افراد با مشکلات تغذیه‌ای در دست نیست اما برخی آمار حاکی از این است که حدود ۴۵۰ هزار نفر در گینه با مشکلات تغذیه روبرو هستند. در حال حاضر، گینه ۳۰ درصد از غذای مورد نیاز خود را از راه واردات تأمین می‌کند.
با شیوع بیماری ابولا از سال ۲۰۱۳، فقر با شدت بیشتری گینه را در بر گرفت تا جایی که نرخ رشد اقتصادی از ۵/۴ درصد در اوایل سال ۲۰۱۳ به ۵/۰ درصد در سال ۲۰۱۴ رسید. شیوع ابولا در این کشور آسیبی جدی به بخش کشاورزی وارد کرد زیرا نیروی کار را به دلیل میزان بالای مرگ و میر کاهش داد. در زمان شیوع ابولا تولید برنج یک پنجم، ذرت یک چهارم، قهوه یک دوم و کاکائو یک سوم کاهش داشت. بانک جهانی برای توسعه کشاورزی در این کشور پس از بحران بیماری ابولا، هزینه‌ای برای خرید بذر تأیید شده برنج و ذرت اختصاص داد تا در بین کشاورزان توزیع شود.
مشکل اصلی این کشور در بخش کشاورزی، نبود زیرساخت‌های مناسب برای کشاورزی و همچنین عدم دسترسی به تکنولوژی‌های پیشرفته روز و نوآوری است. البته سازمان‌های جهانی مانند فائو در تلاش هستند تا با تأمین این زیرساخت‌ها به توسعه کشاورزی این کشور کمک کنند اما این تلاش‌ها بدون سرمایه‌گذاری بخش خصوصی نتیجه چشمگیری نخواهد داشت. توسعه زیرساخت‌هایی مانند بنادر، ریل راه‌آهن و راه‌های ارتباطی برای توسعه حمل و نقل در گینه و با کشورهای دیگر یکی از اصلی‌ترین موارد مورد نیاز این کشور است.
یکی دیگر از مشکلات گینه در زمینه کشاورزی استفاده از کودکان برای کار در مزارع است. طبق گزارش وزارت کار آمریکا در سال ۲۰۱۳، ۷۶ درصد از کودکان ۵ تا ۱۴ سال گینه در مزارع کار می‌کنند.

قبلی شماره 11 نشریه نگاشته
بعدی سرمقاله شماره 12

بدون دیدگاه

پاسخ خود را بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.